می سوزم و غم بر دلِ شاداب نیاریهیچت شِکنی بر رخِ جذاب نیاری خم می شودم در تبِ هر سالْ قد ، اماخم بر لبِ ابروی چو محراب نیاری بُرده ست ز ما خوابِ خوشْ اندوهِ تو ، «یک دمبر چشمْ بوَد کز غمِ ما خواب نیاری؟» چشمان تو خود معجزه ی قرن ضلال اندکَس خرده نگیرد به تو کِاعجاب نیاری دریاب که ما دلخوشِ آغوشِ تو ماهیمیک شب تنِ سیمینه به مرداب نیاری باز آی نه کز هجر تو بیتاب شدم، نه!ترسم که دگر آهِ مرا تاب نیاری بسیار دلم در طلبت می تپد ای مرگداروی پس از مُردنِ سهراب نیاری؟ مجتبی افشاری

سلام.توضیحاتی در باب غزل پست قبل بدهم.اولا که کلمه ی "نیاری" که در قالب ردیف به کار رفته در ابیات اول و دوم و پنجم معنای "نمی آوری" به خود می گیرد. البته موضوعِ قابل درکی است و چندان نامتعارف نیست کمااینکه در خیلی جاها چنین به کار می رود.در بیت اول "شکن" به معنی "چین" است که به صورت می افتد. "ت" در هیچت "ت" ضمیر مالکیت متعلق به واژه ی "جذاب است که به دلایل وزنی و به درستی جابه جا شده و در "هیچ" جلوه می کند. همچنین است "م" در "می شودم" که در اصل مربوط به "قد" است. با این اوصاف شکلِ دو مصراع مذکور بدین حالت است : هیچ شِکنی بر رخ جذابت نمی آوریوخم می شود در تب هرسال قدم اما